Drzewa przybierają różne kształty. Inaczej będzie wyglądała sosna, inaczej świerk, inaczej brzoza, jeszcze inaczej lipa. Dodatkową cechą wyróżniającą dane drzewo mogą być owoce. Kasztanowiec np. ma owoce zwane kasztanami – brązowe okrągłe kulki, które dzieci tak chętnie zbierają jesienią, żeby potem robić z nich ludziki. Dąb również dostarcza „budulca” dla jesiennych figurek. Są to zielone lub brązowawe owalne owoce nakryte „czapeczkami” (miseczkami owocowymi). Innym wyróżnikiem są szyszki, charakterystyczne dla drzew iglastych. U jodły sterczą do góry jak świece, u świerka z kolei przywodzą na myśl zwisające cygara, u sosny są małe, twarde i przypominają choinkę bożonarodzeniową, modrzew zaś ma kształtne niewielkie szyszki, gęsto porastające gałązkę. Jeszcze inną cechą typową dla danego drzewa jest kora. Chyba każdy potrafi wskazać korę brzozy – mlecznobiałą, przetykaną czarnymi spękaniami, której cienkie jak pergamin postrzępione pasma łatwo można oderwać. Buk też ma gładką w dotyku korę, ale barwy popielatej. Ciemniejsze plamy albo spękania tworzą na pniu fantazyjne wzory. Niezwykle interesującą korą może się pochwalić platan. Ma niejednolite ubarwienie, utworzone z łusek, nasuwające skojarzenie z kamuflażem. Dla kogoś, kto ogląda to drzewo po raz pierwszy, pień platana może wyglądać, jakby był odarty z kory.