Las podzielony jest na cztery piętra pozostające wobec siebie w całkowitej zależności. Każde piętro ma swoje charakterystyczne cechy. Każde odgrywa swoją rolę.

Na samym dole znajduje się ściółka, czyli warstwa zeschłych liści, szyszek, igliwia, kawałków kory, gnijących szczątków roślinnych i zwierzęcych. Zamieszkują ją głównie drobnoustroje i grzyby, które rozkładają te organiczne pozostałości, aby następnie rośliny miały co jeść, a także mrówki, ślimaki, żuki, dżdżownice i krety. Ściółka zapobiega obniżaniu temperatury gleby oraz chroni przed nadmiernym parowaniem wody.

Kolejną warstwę stanowi runo leśne. Rosną w nim rośliny cieniolubne, czyli grzyby, trawy, mchy, porosty, wrzosy i paprocie, a także rośliny zielne (fiołki, konwalie, przylaszczki, przebiśniegi, zawilce), czarne jagody, poziomki oraz nieduże zwierzęta: jaszczurki, jeże, lisy, owady, ryjówki, zające, zaskrońce, żaby. Runo najpiękniej wygląda wczesną wiosną, gdy na drzewach nie ma jeszcze liści, wobec czego na sam dół dociera najwięcej światła.

Powyżej runa leśnego jest podszyt, w skład którego wchodzą krzewy (czarny bez, czeremcha, jałowiec, jeżyna, kalina, kruszyna, leszczyna, malina) i młode drzewa. Ze zwierząt występują tu owady, ptaki (rudziki, zięby), lisy, dziki, wilki, sarny, jelenie.

Ostatnia warstwa to korony drzew – rosną w niej wysokie drzewa (brzozy, buki, dęby, jodły, modrzewie, sosny), zamieszkują ją dzięcioły, puszczyki, sowy, wiewiórki, a także bieliki i jastrzębie. Dochodzi tu najwięcej światła.