Można powiedzieć, że korzenie to podskórny świat drzewa. Dostarczają mu wody, tlenu i substancji odżywczych. System korzeniowy drzew określany jest mianem palowego – z podłoża wystaje jeden pionowy korzeń główny, od którego rozchodzą się korzenie boczne. Rozrastają się one w różnych kierunkach, dzięki czemu drzewo jest odporne na działanie wiatru, wody czy ruchy gleby. Korzenie niektórych drzew (np. samotnie stojących) sięgają daleko poza ich koronę. Istnieją różne ciekawe systemy korzeniowe, spośród których można wymienić korzenie powietrzne występujące np. u figowców (bengalski, sprężysty) czy korzenie szkarpowe typowe dla mieszkańców wilgotnych lasów równikowych (kauczukowiec, mahoniowiec, drzewo kapokowe) oraz dla bardzo nielicznych gatunków europejskich (wiąz szypułkowy). Na uwagę zasługują również korzenie oddechowe, które występują m.in.
u cypryśnika błotnego i w lasach mangrowych (namorzynach). W Polsce wyjątkowym systemem korzeniowym może się pochwalić tzw. sosna krocząca, zwana także sosną na szczudłach, rosnąca we wsi
Wełecz koło Buska-Zdroju.